Mastering the Snider Enfield

in General
on 27 August, 2012

Zoektocht naar het juiste voedsel voor het grote beest..!

Sommige van jullie weten het al, maar de Enfield Snider mrk III is één van mijn favoriete geweren. Voor diegene die niet weet wat een Snider is, zie http://en.wikipedia.org/wiki/Snider-Enfield Het wapen heeft schitterende lijnen, heeft nog de oude zijhamer en is de opvolger van de beroemde Enfield P53 http://en.wikipedia.org/wiki/Pattern_1853_Enfield waarvan ik de 'tweebander' uitvoering heb staan.

Historie De Enfield Snider Mrk III is de laatste der britse Sniders en is van staal vervaardigd. De eerste Snider Mrk I was een conversie van het percussiegeweer Enfield P85. Het uitgangspunt voor dit wapen was een voorlader, deze werd in opdracht van de britten omgebouwd naar een achterlader door een ingenieuze meneer Jacob Snider. Met andere woorden, de zaag erin en een breechloading mechaniek erin om hem geschikt te maken naar patroonmunitie. Puur om de vuursnelheid te verhogen en meer schade toe te brengen.

In die tijd werden Minie kogels gebruikt. http://en.wikipedia.org/wiki/Minié_ball. Groot voordeel van nieuwe kogelvorm was dat ze verder reikten en accurater waren dan de orginele rondkogels van die tijd. Het waren cylindrische projectielen die van achter hol waren, makkelijk om vanaf de loopmonding in te brengen en doordat ze hol zijn verliezen ze geen gasdruk tijdens het afvuren. Deze holle achterkant zet namenlijk uit bij het afvuren, waardoor ze als een zuigerveer/ gasafdichting gaat werken.

Maar met de conversie naar de Snider verdween de noodzaak van de makkelijke pasvorm en kon de gasdruk en daarmee het bereik van de kogel opgevoerd worden. Wapen was immers bedoelt om de opstandigen van het britse rijk op andere gedachten te brengen, liefst met accurate 'loden' argumenten van enige afstand. Maar een enfield snider icm een miniekogel en hoge gasdruk werkt niet goed. Van de 120 grain zwartkruit die erin past, kan je maar tot 60 tot 70 grain laden en MOET je de rest opvullen met rijst of griesmeel. Doordat de .577 minie kogel te klein is, moet de huls gesized worden naar een flessenhals en geeft dit bij een aantal schoten teveel troep waardoor de kamer te vaak schoongemaakt moet worden. Het benodigde vulsel gaat in elke kier zitten zodat je er weinig mee opschiet. (letterlijk)

Het probleem was een te smalle kogel met een te fragiele rok. Vaak sizen van de huls geeft vermoeidheid van de huls waardoor ze te hard slijten. En voor 4 euro per stuk is dit geintje een stuk minder grappig. Na enige probeersels met loden creaties heb ik eindelijk het 'juiste loden argument' gevonden.

De oorspronkelijke minie is .577 (14,7mm) en weegt 510 grain (33,3gram). Deze is geschikt voor rustige ladingen en voor een voorlader zoals de Enfield P53. Deze kogel presteert goed, zolang je er geen overtuigingskracht vraagt. Als de rok ( hollow base) teveel gaat vervormen tast dit de ballistische eigenschap teveel aan. Op 25 mtr valt er al weinig mee te raken.

De tweede kogel was een .580 met een 408 grain kop. Deze was korter dan de .577 minie maar gaf dezelfde problemen. De derde kogel kwam uit dezelfde mal als de .580 maar deze mal werd door mij handmatig vergroot naar .600. Dit om de pasvorm goed te krijgen. Omdat de gietmallen bij Lee niet zo duur zijn, durfde ik deze gok best te nemen. Immers, voor $26 heb je weer een nieuwe. Opeens begon het beest groepjes te schieten op 100 mtr, dit met een redelijk goede lading van 85 grain. Verveldende was nog wel dat de rok kwetsbaar was en dat je soms een behoorlijke flyer kreeg. Omdat het beest soms op een binnenbaan werd uitgelaten, was dit niet wenselijk. 33 gram lood in het plafond of TL bak was kostbaar en zonde van de accomodatie, vandaar de zoektocht naar verbetering.

De laatste versie moest de ruwe kantjes van mijn vorige dremelaktie weghalen, de kop iets dikker maken en de rok aanzienlijk korter maken. Dit heeft ertoe geleid dat de sizing nu .610 is ( 15,5mm) en de kop weer terug is naar 505 grain (33,0gram). Nu lijkt het enorm veel door van .577 te gaan naar .610, maar je moet er rekening mee houden dat de .577 door de loop heenvalt zonder enige trekken of velden te raken. Hij valt zondere enige moeite door de loop. De Snider is immers een conversie van de voorlader. Juist gedurende de strijd MOET het geweer te laden zijn en moet de passing vrij zijn. Omdat de Snider dat niet meer nodig heeft, kan je daarom over te gaan naar een nieuwe generatie kogel. De vorm die geschikt is voor achterladers en altijd ruimer zijn dan de diameter van de loop. Wel gebruikmakende van het 'hollow base' principe omdat gasafdichting en het schoonschrapend effect van deze kogelvorm goed werkt. Het zelfde principe gebruikte ik al bij de Martini Henry 450-577 en de Trapdoor 45-70. Het grote voordeel van deze geweren was dat de oversized bullet molds makkelijk verkrijgbaar zijn. Voor de Enfield Snider was dit niet het geval en moest er naar een creatieve oplossing gezocht worden.

Omdat de passing strakker is, dien je de patroon milder te laden. Omdat het oude wapens zijn dien je sowieso te controleren of ze technisch nog in orde zijn. Zomaar mil-spec laden is niet verstandig. De laatste testpatronen heb ik geladen met 90 grain Böllerpulver en dit gaf erg goede resultaten. De huls hoeft niet elke ge'resized' te worden en kan na het vullen van de partoon afgewerkt worden met een simpele roll-crimp. De precisie is beter geworden en de rok houdt zich goed, ook bij zwaardere ladingen. Eindelijk kan het beest met een beetje overtuigingskracht gebruikt worden en kan worden bekeken op de Harskamp of deze accuraat de lange afstanden haalt.
Met de Trapdoor heb ik op 1000mtr geschoten, met de Martini Henry op 500mtr maar de Snider Enfield gaf vaak al problemen op de korte afstand. Vandaar deze zoektocht naar het juiste voedsel.

Hieronder een aantal foto's waarop de verschillende kogels te zien zijn. De langste is de .577 versie en degene zonder diepe rok is de .610. De middelste foto is ook de .610. Overigens zijn de koppen gegoten van standaard daklood zonder verharding.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.610 close up. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De testkaart, geschoten van een afstand van 50 mtr door drie verschillende personen. Ten opzichte van het oude receptuur en de karakteristieken van het wapen een hele vooruitgang.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave your comments

0
terms and conditions.

Comments (1)